محمد کریمی
با احترامات وافری که از دنیای طبابت و پزشکی در ایران سالهاست به عمل آمده و مردم از زمانهای گذشته براین قشر فرهیخته تمنا نهاده است و در مطب پزشکان این تشکرنامه ها را به وفور می توان دید اما بر تحلیلی واجب از دنیای گسترده مطب و طبابت می توان نکاتی را بحث نمود.
حق عمل اتاق عمل و قیمتهایی که تعریف نشده می تواند از متخصص به متخصص دیگر متغیر باشه مثلا اگربه متخصص قلب و عروق و یا مغز و اعصاب مراجعه کنید ویزیت را متفاوت پرداخت می کنند و این پرداختها باعث شده که حدو مرزی برای این کار وجود نداشته باشه مثلا یک دکتر متخصص در روز چند تا مریض را می تواند ویزیت کند.
یک دکتر در روز مریض را می بیند چون مریض احتیاج به دکتر دارد و یا دکتر احتیاج به مریض دارد چون او یک میلیون را می خواد بکند دو میلیون و دو میلیون را سه میلون و سه میلون را چهار میلیون و الی آخر در یک نگاه اجمالی به پزشک بودن در ایران و سایر نقاط دنیا این مهم ثابت میشود که سایه ثروت در دنیای پزشکی ایران پر رنگ تر است؟ دکتری که با یک حقوق ثابت در یک بیمارستان کار می کند چه یک هزار مریض را ببیند چه ده تا مریض را ویزیت کند حقوقش یکی است.
در مطبها و بیمارستانهای کشورهای خارجی یک دکتر تعداد محدودی بیمار را می تواند ویزیت کند که قبلا طبق دستورات برای او مهیا شده و پزشک دخالتی در زیاد و کم نمودن تعداد بیماران مراجع را ندارد و این نقطه اصلی تفاوتها و نقطه نارضایتی های مردمی و از آن طرف هیجانی است که پزشکان برای رسیدن به اهداف مستتر آن دارند.
بی حساب نیست که اگر پزشکی بخواهد در روز تعداد زیادی ویزیت داشته باشد در اینجا سیستم کنترلی بر این تعداد ویزیتها هرگز وجود ندارد.
یک بیمار باید بداند با ویزیتی که می دهد چند دقیقه باید درد دلهایش را با دکتر بگوید. باید این حق مسلم برایش تعریف شده باشد. بیماری که مثلا 120 هزار تومان با احتساب داشتن دفترچه بیمه به دکتر متخصص می دهد باید بتواند حداقل 5 دقیقه با دکتر درد دل کند ولی اینطور نیست.
در یک مطب از ساعت 4 بعد از ظهر تا ساعت 9 حداقل 80 بیمار در برخی از مطبهای مشهور شهر ویزیت می شوند. این دکتر در شیفت صبح نیز مشغول به کار در یک بیمارستان دولتی با حقوق ثابت بوده و کاملا دین خود را به جامعه ادا کرده و شاید وقت آن است که تفریح و یا به کارهایی برسد که برای روز بعد سرحال تر در خدمت مردم در بیمارستانی باشد که تامین کننده شغل اولیه اوست. ولی در جامعه ما تعریفی دیگر و حسابی دیگر برای بعضی شغلها باز شده است.
برای شغل پزشکی ماکزیمم و مینیممی در نظر گرفته شده. مثلا یک جراح چقدر میتواند ازمریض بگیرد قیمت پایین و بالا . حداقل و حداکثری تعیین شده . برای چه عملی چند هزینه و برای عملی دیگر … . خیلی از جاها حقوق بیمار به آن صورت باید و شاید تعریف نشده . اگر بیماری با دادن پول زیاد به پزشک معالجش نتوانست نتیجه بگیرد آیا جایی مطمئن برای شکایتش وجود دارد و اگر دارد آیا بیماران به چند و چون آن دسترسی دارند.
به علت عدم وجود وحدت رویه در تعریف ویزیت و حق العملها آیا اینطور می شود تصور کرد که در کشور ما هیچ نهادی و یا هنجاری نهادینه شده برای حمایت بیماران وجود ندارد. آیا نظام پزشکی ما هم از حقوق پزشکان به آنصورت که دفاع می کند از حقوق بیماران دفاع می کند.
مثلا در انگلیس کمیسیون کنترل کیفیت و ایمنی وجود دارد که یک نهاد مستقل است و بازرسی و کنترل همه مراکز درمانی از مطبهای خصوصی گرفته تا کلنیکهای درمانی و داندانپزشکی و بیمارستانها را تحت سیطره خود دارد و طبق استاندارهای کیفیت و ایمنی کار می کند و به کار حرفه ای پزشکان نظارت می کند. این نهاد نماینده قانون و نماینده استانداردهایست که در وزارت بهداشت پذیرفته شده است.
از 28 استانداردی که در دفتر چه های بیمار در برخی از کشورها آمده 24 تای آن از حقوق بیمار دفاع میکند و تنها 4تای آن از حقوق بیمه و پزشکان دفاع می کند.
بیمار تنها کافی است برای احراز حقوق خود تنها با یک تلفن به این سازمان بیمار نهاد پیگیر حقوق خود باشد.
در شهرهای بزرگ ایران گاهی با ورود به مطب یک دکتر مشاهده می شود که سه تا چهار نفر دیگر در آنجا هستند و یا اینکه در حین ویزیت و صحبت با دکتر چندین بار منشی ها وارد و رشته کلام را از بیمار می گیرند و یا باعث آزار بیمار می شوند. گاهی بیمار باید قدرت متفاوت پزشکان را مشاهده کند یعنی جایی که بیمار بر اثر نابودی روحیه و درد و رنجش گریه می کند دکتر باید بخندد و به بیمار روحیه بدهد.
امید است که با توجهاتی که به حقوق بیمار می شود سیر رضایت این قشر هر چه بیشتر فراهم شود.
